9 Πράγματα Που Θα Έπρεπε Να Γνωρίζετε Για Τα Εκτρεφόμενα Ψάρια.

Εάν τρώτε θαλασσινά, εκτός αν τα πιάνετε μόνοι σας ή κάνετε τις σωστές ερωτήσεις, οι πιθανότητες είναι πολύ μεγάλες να προέρχονται από εκτροφεία ψαριών. Η βιομηχανία υδατοκαλλιέργειας αυξάνεται περισσότερο από κάθε άλλη εκτροφή ζώων και τώρα αντιπροσωπεύει το 50% των ψαριών που καταναλώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Καθώς οι εμπορικές αλιευτικές επιχειρήσεις συνεχίζουν να ερημώνουν τη ζωή των ωκεανών παγκοσμίως, με το ένα τρίτο του αποθέματος ψαριών να έχει εκλείψει και το υπόλοιπο να οδεύει προς τα εκεί από τα μέσα του αιώνα, η ιχθυοκαλλιέργεια θεωρείται σαν ένας τρόπος να καλυφθούν οι παγκόσμιες απαιτήσεις που αυξάνονται διαρκώς. 

φωτογραφικά δικαιώματα: Shutterstock.com

Είναι όμως πραγματικά αυτή η λύση για να λυθούν οι ανάγκες της γης; Μπορούν οι ιχθυοκαλλιέργειες να ικανοποιήσουν αξιόπιστα τη λαιμαργία τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο για θαλασσινά; 

Αυτό το άρθρο αναφέρεται στις υδατοκαλλιέργειες και τις μακροχρόνιες επιδράσεις τους στα ψάρια, τους ανθρώπους, και τα άλλα ζώα. Με τη συνεχή αναφορά και χαρακτηρισμό αυτής της βιομηχανίας ως το υπόδειγμα παραγωγής τροφής, είτε τρώτε θαλασσινά είτε όχι, πρέπει να γνωρίζετε αυτά τα σημαντικά στοιχεία για τα εκτρεφόμενα ψάρια.

1. Τα εκτρεφόμενα ψάρια έχουν αμφίβολη διατροφική αξία.

Εδώ έχουμε μια απογοητευτική παραδοξολογία γι' αυτούς που τρώνε ψάρια για την υγεία τους: τα διατροφικά οφέλη είναι πολύ μειωμένα όταν εκτρέφονται. Πάρτε Ω-3 λιπαρά οξέα. Τα ελεύθερα ψάρια παίρνουν τα Ω-3 τους από τα θαλάσσια φυτά. Τα εκτρεφόμενα ψάρια ωστόσο, ταΐζονται συνήθως με καλαμπόκι, σόγια, ή άλλες τροφές που περιέχουν λίγα ή καθόλου Ω-3 λιπαρά. Αυτή η αφύσικη διατροφή, υψηλή σε καλαμπόκι, σημαίνει επίσης ότι μερικά εκτρεφόμενα ψάρια συσσωρεύουν ανθυγιεινά ποσοστά λάθος λιπαρών οξέων. Επιπλέον, στα εκτρεφόμενα ψάρια χορηγούνται συνήθως αντιβιοτικά, που μπορούν να προκαλέσουν ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά στους ανθρώπους. 

2. Η βιομηχανία εκτρεφόμενων ψαριών "κλέβει τον Πέτρο για να πληρώσει τον Παύλο".

Ενώ κάποια εκτρεφόμενα ψάρια μπορούν να ζουν με διατροφή αποτελούμενη από καλαμπόκι και σόγια, άλλα χρειάζονται να τρώνε ψάρια - και αρκετά από αυτά. Ο τόνος και ο σολωμός για παράδειγμα, χρειάζονται να τρώνε πάνω από 5 κιλά ψάρια για κάθε κιλό σωματικού βάρους. Το αποτέλεσμα είναι να ψαρεύεται άλλη λεία που είναι στο όριο της εξαφάνισης (όπως γαύροι και ρέγγες), για να ταϊστούν οι παγκόσμιες ιχθυοκαλλιέργειες. " Έχουμε πιάσει όλα τα μεγάλα ψάρια και τώρα κυνηγούμε το φαγητό τους", λέει η μη κερδοσκοπική Oceana, που κατηγορεί την αδηφάγο πείνα της υδατοκαλλιέργειας για τη μείωση των φαλαινών, δελφινιών, φώκεων, θαλάσσιων ελεφάντων, τόνων, σολομών, άλμπατρος, πιγκουίνων, και άλλων ειδών.   

3. Τα ψάρια νιώθουν πόνο και βιώνουν άγχος.

Σε αντίθεση με τον ευσεβή πόθο πολλών που πιάνουν και μετά αφήνουν τα ψάρια, οι τελευταίες έρευνες δείχνουν αδιαμφισβήτητα ότι τα ψάρια βιώνουν πόνο και άγχος. Σε μια έρευνα, έγινε ένεση στα ψάρια με δηλητήριο μέλισσας συνδεδεμένο με αντίδραση σπασμών που συνδέεται με τον πόνο και, σε σύγκριση με ομάδες ελέγχου, μειώθηκε η κολυμβητική τους ικανότητα, περίμεναν τρεις φορές περισσότερη ώρα για να φάνε, και είχαν υψηλότερους ρυθμούς αναπνοών. Τα εκτρεφόμενα ψάρια υφίστανται στο τακτικό στρες και τον υπερ-περιορισμό κατά τη διαρκεια της ζωής τους, και θανατώνονται συνήθως με αργούς, επώδυνους τρόπους όπως το ξεκοίλιασμα, την πείνα, ή την ασφυξία.

4. Τα εκτρεφόμενα ψάρια είναι γεμάτα ασθένειες, και αυτό εξαπλώνεται στους ελεύθερους πληθυσμούς.

Τα εκτρεφόμενα ψάρια ζουν σε πολύ περιορισμένο χώρο, με 27 ενήλικες πέστροφες για τόσο χώρο όσο πιάνει μια μπανιέρα. Αυτές οι αφύσικες συνθήκες συνεπάγονται ασθένειες και παράσιτα, που συχνά μεταδίδονται εκτός της καλλιέργειας και μολύνουν τους άγριους πληθυσμούς ψαριών. Στις ακτές του Ειρηνικού στον Καναδά, για παράδειγμα, οι παρασιτώσεις από θαλάσσιες ψείρες είναι υπεύθυνες για τους μαζικούς θανάτους του ροζ σολωμού που εξολόθρευσε το 80% των ψαριών σε μερικούς τοπικούς πληθυσμούς. Όμως η καταστροφή δεν σταματά εδώ, καθώς οι αετοί, οι αρκούδες, οι όρκες, και άλλα αρπακτικά εξαρτώνται από τους σολωμούς για την επιβίωσή τους. Μειώσεις στον αριθμό του άγριου σολωμού προκαλούν τη μείωση και των άλλων ειδών επίσης.

5. Οι ιχθυοκαλλιέργειες είναι γεμάτες τοξίνες, που καταστρέφουν επίσης τα τοπικά οικοσυστήματα.

Δεν μπορείς να έχεις ασθένειες και παράσιτα που να επηρεάζουν τις οικονομικές σου πηγές, οπότε οι διαχειριστές αντεπιτίθενται με συμπυκνωμένα αντιβιοτικά και άλλα χημικά στο νερό. Τέτοιες τοξίνες καταστρέφουν τα τοπικά οικοσυστήματα με μεθόδους που μόλις αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε.  Μια έρευνα ανακάλυψε ότι ένα φάρμακο που χρησιμοποιούνταν για να καταπολεμήσει τη θαλάσσια ψείρα σκοτώνει ποικιλία θαλάσσιων σπονδυλωτών τα οποία δεν είναι ο στόχος, ταξιδεύει σε παραπάνω από μισό μίλι, και παραμένει στο νερό για ώρες.

6. Τα εκτρεφόμενα ψάρια ζουν στα ίδια τους τα περιττώματα.

Έτσι είναι, παράγουν και τα ψάρια κόπρανα. Τα περιττώματα των εκτρεφόμενων ψαριών πέφτουν σαν ιζήματα στον πάτο της θάλασσας σε επαρκείς ποσότητες ώστε να σκοτώνουν τη θαλάσσια ζωή στην κοντινή περιοχή και κάποια απόσταση παραπέρα. Προωθεί επίσης την ανάπτυξη των αλγών, που μειώνει την περιέκτικότητα του νερού σε οξυγόνο και δυσκολεύει την συντήρηση της ζωής σε αυτό. Όταν η Ισραηλινή κυβέρνηση έμαθε ότι η ανάπτυξη των αλγών προκλήθηκε από δύο καλλιέργειες ψαριών στην Ερυθρά Θάλασσα καταστρέφοντας τους κοντινούς κοραλλιογενείς υφάλους, τις έκλεισε. 

7. Τα εκτρεφόμενα ψάρια πάντα προσπαθούν να ξεφύγουν από τις δυσάρεστες συνθήκες, και ποιός μπορεί να τα κατηγορήσει;

Στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού μόνο, περισσότερα από δύο εκατομμύρια σολωμοί δραπετεύουν στα άγρια νερά ετησίως. Το αποτέλεσμα είναι ότι τουλάχιστον 20% των υποτιθέμενων άγριων σολωμών που πιάνονται στο Βόρειο Ατλαντικό είναι από εκτροφή. Τα ψάρια που δραπέτευσαν αναμιγνύονται με τα άγρια ψάρια και θέτουν σε κίνδυνο τη γονιδιακή δεξαμενή, βλάπτοντας τον άγριο πληθυσμό. Οι εμβρυϊκοί υβριδικοί σολωμοί για παράδειγμα, είναι πολύ λιγότερο βιώσιμοι από τους άγριους ομόλογούς τους, και οι ενήλικες υβριδικοί σολωμοί συχνά πεθαίνουν νωρίτερα από τους καθαρόαιμους συγγενείς τους. Αυτή η πίεση στους άγριους πληθυσμούς βλάπτει επίσης τα αρπακτικά που βασίζονται στα ψάρια, όπως οι αρκούδες και οι όρκες.

8. Δείτε: το παράδοξο του Jevon.

Αυτή η αντιφατική οικονομική θεωρία λέει ότι όσο οι παραγωγικές μέθοδοι γίνονται πιο αποτελεσματικές, η απαίτηση σε πόρους αυξάνεται - αντί να μειώνεται, όπως θα περιμένατε. Αντίστοιχα, όσο στις υδατοκαλλιέργειες αυξάνεται η αποτελεσματικότητα της παραγωγής ψαριών, και τα ψάρια γίνονται ευρύτερα διαθέσιμα και λιγότερο ακριβά, η ζήτηση αυξάνεται σε όλους τους τομείς. Αυτό οδηγεί σε περισσότερο ψάρεμα, που καταστρέφει τους άγριους πληθυσμούς. Έτσι, καθώς η κατασκευή νέων εκκολαπτηρίων σολωμών από το 1987 ως το 1999 κόστιζαν λιγότερο και υπήρχε ευρύτερη διαθεσιμότητα σολωμού, η παγκόσμια ζήτηση για σολωμό υπερ-τετραπλασιάστηκε σε αυτό το διάστημα. Το καθαρό αποτέλεσμα: η ιχθυοκαλλιέργεια αυξάνει την πίεση στους ήδη μειωμένους πληθυσμούς των άγριων ψαριών ανά τον κόσμο.

9. Όταν λαμβάνεται υπόψιν η μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλούν, οι επιχειρήσεις εκτροφής ψαριών, συχνά έχουν περισσότερα έξοδα από έσοδα. 

Μια έρευνα ανακάλυψε ότι η υδατοκαλλιέργεια στα νερά των Σουηδικών ακτών "είναι όχι μόνο οικολογικά αλλά και οικονομικά μη βιώσιμη." Μια άλλη αναφορά συμπέρανε πως η καλλιέργεια ψαριών σε μία Κινέζικη λίμνη είναι μια "οικονομικά παράλογη επιλογή από την άποψη του συνόλου της κοινωνίας, με μια άνιση ανταλλαγή μεταξύ του περιβαλλοντικού κόστους και του οικονομικού όφελους." Με πιο απλά λόγια, η υδατοκαλλιέργεια ευθύνεται για βαριές οικολογικές καταστροφές που κοστίζουν αρκετά χρήματα στην κοινωνία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιχθυοκαλλιέργεια ευθύνεται για κρυφό κόστος περίπου 700 εκατομμυρίων δολλαρίων ετησίως - ή το μισό της αξίας της ετήσιας παραγωγής των επιχειρήσεων εκτροφής ψαριών.

Και τώρα τι;

Με τη μεγάλη λίστα ασθενειών, χημικών, αποβλήτων, μαρτυρίων, και τη μεγάλη πίεση που ασκείται στους άγριους πληθυσμούς μέσα από τα παράσιτα, τις δραπετεύσεις, και την αυξανόμενη ζήτηση, η βιωσιμότητα των ιχθυοκαλλιεργειών αναδύεται πλέον ως μια υπόθεση που αφορά τα ψάρια. Και παρεμπιπτόντως, τα ψάρια είναι "υγιεινά" συγκρινόμενα μόνο με τροφές πολλών λιπαρών όπως το κόκκινο κρέας. Όμως ούτε τα άγρια ψάρια είναι υψηλής διατροφικής αξίας: ο σολωμός έχει ακριβώς όση χοληστερόλη έχει ο μοσχαρίσιος κιμάς ανά κιλό, και σχεδόν όλα τα άγρια ψάρια περιέχουν τον πολύ τοξικό υδράργυρο.

Εδώ είναι μια λύση για το δίλημμα των εκτρεφόμενων ψαριών: κάντε την πιο συμφέρουσα επιλογή και τρώτε λιγότερα θαλασσινά ή σταματήστε τα εντελώς. Πάρτε τα Ω3 λιπαρά σας από το λιναρόσπορο, τον κανναβόσπορο, τη σόγια, ή τα καρύδια - όλα χωρίς χοληστερόλη και υδράργυρο. Και ίσως, όπως ήλπιζε ο George W. Bush σε μια στιγμή ακούσιου χιούμορ, "το ανθρώπινο είδος και τα ψάρια να μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά."

Μεταφρασμένο άρθρο από Mind Body Green, συντάκτης ο David Robinson Simon.

Τα Ψάρια Νιώθουν Πόνο Όπως Τα Θηλαστικά Ζώα Και Τα Πουλιά.

«Η επιστημονική βιβλιογραφία είναι ξεκάθαρη. Ανατομικά, φυσιολογικά και βιολογικά, το σύστημα πόνου στα ψάρια είναι σχεδόν ίδιo με τα πουλιά και τα θηλαστικά…» 
~ Dr. Donald Broom, Καθηγητής της Ευημερίας των Ζώων στο Πανεπιστήμιο του Cambridge.

Ψάρια: Tα Πιο Παρεξηγημένα Ζώα Στο Τροφικό Σύστημα. 

Η γη είναι σπίτι για περισσότερα από 30.000 γνωστά είδη ψαριών, αριθμός μεγαλύτερος από όλα τα άλλα είδη των σπονδυλωτών ζώων μαζί. Τα ψάρια είναι πολυποίκιλα και πραγματικά συναρπαστικά. Γνώριζες, για παράδειγμα, ότι μαθαίνουν γρήγορα, έχουν καλή μνήμη και εξαιρετική αίσθηση του χρόνου; Αναγνωρίζουν άλλα άτομα, μπορούν και δημιουργούν περίπλοκες κοινωνικές σχέσεις και συνεργάζονται με άλλα είδη. Είναι περίεργα, οξυδερκή και κοινωνικά. Δυστυχώς, τα ψάρια είναι τα πιο κακώς παρουσιασμένα και λάθος εννοημένα ζώα. Για παράδειγμα, η παράλογη αλλά συνήθης ιδέα ότι έχουν μνήμη τριών δευτερολέπτων θα έπρεπε να καταρριφθεί από το γεγονός ότι ψάρια που μεταναστεύουν, όπως ο σολωμός, θυμούνται το δρόμο για πίσω, χρόνια μετά και από χιλιάδες μίλια μακριά. Άλλα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσόψαρου, μπορούν να μαθαίνουν και να θυμούνται δεξιότητες. Ένα μάλιστα αναφέρεται και στο βιβλίο των Παγκοσμίων Ρεκόρ Γκίνες!

Τα Ψάρια Αισθάνονται Πόνο και η Εμπορική Αλιεία τα Κάνει να Υποφέρουν.

Σε αντίθεση με το γνωστό μύθο, ανερχόμενα επιστημονικά στοιχεία δείχνουν ότι τα ψάρια μπορούν να αισθάνονται πόνο και φόβο. Πολύ περισσότερα ψάρια είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης απ’ όσο κάθε άλλη κατηγορία ζώων, και υπόκεινται στις χειρότερες κακοποιήσεις. Όμως, έχουν την μικρότερη νομική προστασία και δέχονται το λιγότερο ενδιαφέρον για την ευημερία τους, ακόμα και από την κοινότητα προστασίας των ζώων. 
Παγκοσμίως, περίπου 1 με 3 τρισεκατομμύρια ψάρια της θάλασσας και 37 με 120 δισεκατομμύρια ψάρια των ιχθυοτροφείων σκοτώνονται για το εμπόριο τροφής κάθε χρόνο. Εκατοντάδες εκατομμύρια περισσότερα σκοτώνονται για «σπορ» κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο. Τα ψάρια επίσης ολοένα και αντικαθιστούν άλλα ζώα στα επιστημονικά πειράματα. Περίπου το ένα τέταρτο όλων των ζώων που χρησιμοποιούνται στην έρευνα και την εκπαίδευση στη Βόρια Αμερική είναι ψάρια. Επίσης, περίπου 1.5 δισεκατομμύρια χρησιμοποιούνται στα θαλάσσια πάρκα.

Επιστημονικά Στοιχεία Επιβεβαιώνουν Τα Ψάρια ως Αισθανόμενα Όντα και με Πολύπλοκη Συμπεριφορά.

Για αιώνες, μια κοινή αντίληψη ήταν ο Καρτεσιανός σκεπτικισμός ότι τα μη ανθρώπινα είδη ζώων ήταν ανίκανα να αισθάνονται πόνο. Ευτυχώς, αυτή η πλάνη τώρα απορρίπτεται σχεδόν καθολικά σε σχέση με τα είδη θηλαστικών και πτηνών. Δυστυχώς, η άγνοια συνεχίζει ευρέως σε σχέση με τα ψάρια. Ενώ πολλοί άνθρωποι ενστικτωδώς και/ή διανοητικώς αντιλαμβάνονται ότι τα ψάρια μπορούν να υποφέρουν από τον πόνο, η κοινωνία συνεχίζει ευρέως να βλέπει και να μεταχειρίζεται τα ψάρια σα μη αισθανόμενα όντα.

Ωστόσο, τα επιστημονικά στοιχεία είναι: τα ψάρια μπορούν να αισθάνονται φόβο και πόνο, και υποφέρουν πάρα πολύ από αυτό. «Τα αποτελέσματα πολλών ερευνών μας οδηγούν να πιστέψουμε ότι τα ψάρια έχουν την απαραίτητη δομή και την ικανότητα να βιώνουν φόβο και πόνο και μπορούν έτσι να υποφέρουν…» Το Επιστημονικό Συμβούλιο Υγείας και Ευημερίας της Ευρωπαϊκής Αρχής Διατροφικής Ασφάλειας. (σελ. 156, Ιούνιος 2004

«Ανατομικά, φαρμακολογικά και συμπεριφοριστικά δεδομένα υποδηλώνουν ότι αποτελεσμασματικές καταστάσεις πόνου, φόβου και άγχους είναι πιθανά να βιώνουναι από τα ψάρια με παρόμοιους τρόπους όπως στα τετράποδα [π.χ., αμφίβια, ψάρια, θηλαστικά, και ερπετά] – Μπορούν τα ψάρια να υποφέρουν;  K.P Chandroo, I.J.H Duncan, R.D Moccia, Εφαρμοσμένη επιστήμη Συμπεριφοριστικής Ζώων, 2004.

«Ένα ισχυρό χαρτοφυλάκιο φυσιολογικών και συμπεριφορολικών στοιχείων υπάρχει τώρα για να υποστηρίξει την υπόθεση ότι τα ψάρια αισθάνονται πόνο και ότι αυτό το αίσθημα έχει σημασία. Μπροστά σε αυτά τα στοιχεία, οποιοσδήποτε αντίλογος βασισμένος στον ισχυρισμό ότι τα ψάρια «δεν έχουν το κατάλληλο είδος εγκεφάλου» δεν μπορεί πια να ονομάζεται επιστημονικό. Είναι απλό πείσμα.» John Webster, Έχει κι αυτή αισθήματα;, που δημοσιεύτηκε στον Telegraph, 2 Μαρτίου 2005.

«Στοιχεία ότι ο όρος "πόνος" είναι εφαρμόσιμος στα ψάρια προέρχονται από ανατομικές, φυσιολογικές και συμπεριφορολογικές έρευνες των οποίων τα αποτελέσματα είναι παρόμοια με αυτά των ερευνών στα πουλιά και τα θηλαστικά. Το γεγονός ότι τα ψάρια είναι ψυχρόαιμα δεν τα αποτρέπει από το να έχουν σύστημα πόνου και, όντως, ένα τέτοιο σύστημα είναι πολύτιμο στο να διατηρεί τη ζωή και να μεγιστοποιεί τη βιολογική ικανότητα των ατόμων. Τα κύτταρα υποδοχής, οι νευρωνικές δίοδοι και ειδικές ουσίες μετάδοσης στο σύστημα πόνου είναι παρόμοιες στα ψάρια και τα θηλαστικά. Αναφορά του Συμβουλίου Ευημερίας Ζώων Εκτροφής για τα Εκτρεφόμενα Ψάρια, Σεπτέμβριος 1996

«Η επιστημονική βιβλιογραφία είναι ξεκάθαρη. Αντομικά, φυσιολογικά και βιολογικά, το σύστημα πόνου στα ψάρια είναι σχεδόν ίδιο με των πουλιών και των θηλαστικών… σε όρους ευημερίας των ζώων, πρέπει να βάλεις το ψάρεμα στην ίδια κατηγορία με το κυνήγι.» Dr. Donald Broom, Καθηγητής της Ευημερίας των Ζώων στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, Daily Telegraph, 19 Οκτωβρίου η Royal Society, η ανεξάρτητη ακαδημία επιστημών του Ηνωμένου Βασιλείου, δημοσίευσε «αδιαμφισβήτητα στοιχεία που υποδεικνύουν τους υποδοχείς πόνου στα ψάρια,» συμπεραίνοντας ότι ο πόνος που παρήγαγε «έντονες συμπεριφορολογικές και φυσιολογικές αλλαγές στα ψάρια για μια μακρά χρονική περίοδο, συγκρίσιμη με αυτές των ανώτερων θηλαστικών,» Έχουν τα ψάρια αισθητήρες πόνου;, δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 7 Ιουνίου 2003.

«Στο φως των στοιχείων από έρευνες... συνίσταται πως, όπου εμπλέκονται η ευημερία και ο σεβασμός, όλα τα σπονδυλωτά ζώα (π.χ. θηλαστικά, πουλιά, ερπετά, αμφίβια και ψάρια) πρέπει να θεωρούνται ως ισότιμα στην ικανότητα να αισθάνονται πόνο και να υποφέρουν στον έναν ή τον άλλο βαθμό, χωρίς διάκριση μεταξύ "θερμόαιμων" και "ψυχρόαιμων" ειδών." – The Medway Report, μια ανεξάρτητη αναφορά του συμβουλίου ειδικών, ανατεθειμένη από το RSPCA, 1980.

"Γνωρίζουμε πια ότι τα ψάρια βασικά συναγωνίζονται πολύ περισσότερο γνωσιακά τα άλλα είδη σε σχέση με όσα πιστεύαμε πριν - μερικά είδη ψαριών έχουν πολύ επιτηδευμένες γνωσιακές φόρμες.". "Στα πειράματά μας αποδείξαμε ότι όταν πληγώνουμε τα ψάρια, αντιδρούν, και έπειτα αν τους δώσουν αναλγητικό, αλλάζουν τη συμπεριφορά τους, που καταδεικνύει έντονα ότι αισθάνονται πόνο." — Victoria Braithwaite, καθηγήτρια του Penn State of fisheries and biology, November 16, 2010. "Έχω υποστηρίξει ότι υπάρχουν τόσα στοιχεία ότι τα ψάρια αισθάνονται πόνο και υποφέρουν, όσα υπάρχουν για τα πουλιά και τα θηλαστικά - και περισσότερα από όσα υπάρχουν για τα ανθρώπινα νεογνά και τα πρόωρα μωρά." – Victoria Braithwaite, Αισθάνονται πόνο τα ψάρια; (σελ. 153), 2010.

“Σε πολλά περιοχές, όπως της μνήμης, οι γνωστικές τους δυνάμεις φτάνουν ή ξεπερνούν αυτές των "ανώτερων" σπονδυλωτών, συμπεριλαμβανομένων των μη ανθρώπινων πρωτευόντων θηλαστικών. Το καλύτερο είναι, ότι δοσμένου του κυρίαρχου μέρους της μνήμης στην εξυπνάδα και τις κοινωνικές δομές, τα ψάρια όχι μόνο αναγνωρίζουν άτομα αλλά μπορούν επίσης να δημιουργούν πολύπλοκες κοινωνικές σχέσεις." – Culum Brown (Associate Professor, Πανεπιστήμιο Macquarie), Όχι μόνο ένα όμορφο πρόσωπο, δημοσιεύτηκε στο New Scientist, 12 Ιουνίου 2004.

"Έχουν φανταστικές ικανότητες εκμάθησης και μνήμης. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η συμπεριφορά των ψαριών είναι εντελώς άκαμπτη, σαν μικρά ρομπότ που κολυμπούν, αλλά αυτό είναι τελείως αντίθετο. Μπορούν να μαθαίουν όλα τα είδη των πραγμάτων και να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους, όταν βέβαια τους δίνουμε την ευκαιρία να το κάνουν." - Culum Brown, που δημοσιεύτηκε στο Catalyst, 4 Δεκεμβρίου 2007.

"Η έρευνά μου αποκαλύπτει ότι η αντίληψη των ψαριών και οι γνωστικές δυνατότητές τους συχνά φτάνουν ή ξεπερνούν άλλα σπονδυλωτά. Μια αναφορά για τα στοιχεία σχετικα΄με τους υποδοχείς πόνου υποδηλώνει ισχυρά ότι τα ψάρια βιώνουν πόνο με τρόπο παρόμοιο με τα άλλα σπονδυλωτά. Παρόλο που οι επιστήμονες δεν μπορούν να δώσουν μια οριστική απάντηση στο επίπεδο αντίληψης οποιουδήποτε μη ανθρώπινου σπονδυλωτού, τα εκτεταμένα στοιχεία της συμπεριφοράς των ψαριών, της επιτηδευμένης γνωστικής τους ικανότητας και της αντίληψης του πόνου υποδηλώνουν ότι η καλύτερη πρακτική θα ήταν να δοθεί στα ψάρια το ίδιο επίπεδο προστασίας όπως κάθε άλλο σπονδυλωτό." — Cullum Brown, από την έκθεσή του, Ψάρια: εξυπνάδα, αισθητικότητα και ηθική, που δημοσιεύτηκε στο Animal Cognition, τον Ιούνιο του 2014.

Σχετικά Με Την Ανώδυνη Σφαγή Των Ψαριών.

Σε αντίδραση σε όλες τις νέες έρευνες που επιβεβαιώνουν ότι τα ψάρια αισθάνονται, http://fishcount.org.uk/, το χτύπημα των ψαριών στο κεφάλι για να αναισθητοποιηθούν, διαφημίζεται ως "ανώδυνη" εναλλακτική από το να αφήνονται να πεθάνουν από ασφυξία στα καταστρώματα των πλοίων και να τα ξεκοιλιάζουν ενώ έχουν ακόμα τις αισθήσεις τους και η καρδιά τους χτυπάει.

Μια νέα αγορά όπως είχε προβλεφθεί, έσπευσε να προσφύγει στα λεγόμενα "ανώδυνα σφαγμένα" και "βιώσιμης προέλευσης" θαλασσινά προϊόντα λόγω της αυξανόμενης ανησυχίας και συνείδησης των καταναλωτών. Όπως οι όμοιοί τους στις βιομηχανίες κρέατος, γαλακτοκομικών και αυγών, οι υπερασπιστές των "χωρίς πόνο" θαλασσινών ισχυρίζονται ότι πληρώνοντας κάτι παραπάνω, αυτοί που μπορούν να πληρώσουν τα προϊόντα τους, μπορούν να τα καταναλώσουν με καθαρή συνείδηση. Σύμφωνα με έναν κορυφαίο οργανισμό για την ανθρώπινη μεταχείριση των ψαριών,

"Ένα μεγάλο χτύπημα στο κεφάλι σκοτώνει ανώδυνα κάθε ψάρι", αναφέρει η περιγραφή αυτού του βίντεο που υποστηρίζει τη λεγόμενη ανώδυνη σφαγή σολωμού, δείχνοντάς τους σε έξαλλη κατάσταση να προσπαθούν να ξεφύγουν καθώς χώνονται σε ένα μηχάνημα που τα χτυπάει στο κεφάλι για να τα αφήσει αναίσθητα. "Το επίπεδο της νοητικής πολυπλοκότητας που δείχνουν τα ψάρια είναι ίδιο με τα περισσότερα σπονδυλωτά, ενώ βγαίνουν όλο και περισσότερα στοιχεία ότι μπορούν να αισθάνονται πόνο με παρόμοιο τρόπο με τους ανθρώπους", σύμφωνα με έναν από τους κορυφαίους ερευνητές για τα ψάρια παγκοσμίως, Culum Brown του Πανεπιστημίου Macquarie της Αυστραλίας.

Ωστόσο, αν οι άνθρωποι ήταν το αντικείμενο αυτής της "ανθρώπινης" μεταχείρισης, θα το αποκαλούσαμε αντίθετα βασανιστήριο και γενοκτονία. Δεν βγάζει κανένα νόημα να αποκαλούμε την ίδια μεταχείριση "ανθρώπινη" στη μία περίπτωση, και βασανιστήριο σε μια άλλη, όταν τα υποκείμενα βιώνουν την τραυματική εμπειρία σε μεγάλο βαθμό με τον ίδιο τρόπο, όπως αποδεικνύει τώρα η επιστήμη.

Οι ερευνητές πειραματίζονται επίσης με νέες τεχνολογίες που θα επέτρεπαν την περισσότερο αποτελεσματική εξόντωση των ψαριών στις ιχθυοκαλλιέργιες. Ενώ αυτές οι μέθοδοι του να καθιστούν τα ψάρια σε μη συνειδητή κατάσταση πριν τα κόψουν σε κομμάτια μπορεί να φαίνεται καλύτερο στην αρχή, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οποιαδήποτε πρακτική από αυτές εφαρμοστεί στους φίλους μας τα ζώα ή στους εαυτούς μας θα θεωρούνταν βασανιστήριο ή γενοκτονία. Η βία και η μαζική θανάτωση παραμένουν ο πυρήνας αυτής της βιομηχανίας, ασχέτως με τα μηνύματα που το μάρκετινγκ θέλει να μας περάσει.

Επίσης, το ψάρεμα συγκεκριμένων ειδών σημαίνει ότι πολλά άλλα είδη συναισθανόμενων θαλάσσιων ζώων θα θανατωθούν κατά τη διαδικασία του πιασίματος των ψαριών που είναι ο στόχος και τα οικοσυστήματα καταστρέφονται ταχύτατα από αυτές τις εμπορικές πρακτικές ψαρέματος.

Μεταφρασμένο άρθρο από: Free from Harm.

Το Πραγματικό Πρόσωπο Της Βιομηχανίας Αυγών.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 300 εκατομμύρια κότες που ζουν σε φάρμες στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχεδόν όλες εκ των οποίων υποφέρουν πολύ κατά τις σύντομες ζωές τους μέχρι να οδηγηθούν στη σφαγή.

Η βιομηχανία αυγών κάτω από το πέπλο της μυστικότητας, της παραπληροφόρησης και των μύθων για την προώθησή τους, εκτελούνται με σκοπό την απόκρυψη της αλήθειας από τους καταναλωτές παροτρύνοντας άλλους να κάνουν πιο «ηθική» επιλογή αυγών. Η πραγματικότητα είναι ότι η βαναυσότητα, ο περιορισμός και η θανάτωση είναι αναπόσπαστο μέρος της παραγωγής αυγών, είτε γίνεται σε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις κλωβοστοιχιών, είτε σε βιολογικές "χωρίς βία" ελευθέρας βοσκής φάρμες.

Οι κότες χρησιμοποιούνται σαν μηχανές παραγωγής αυγών, και κάθε φορά που τα ζώα αντιμετωπίζονται σαν προϊόντα, η ευημερία και η ευζωία τους συχνά έρχονται δεύτερες μετά από το κέρδος. Εδώ είναι 10 σοκαριστικά δεδομένα για την παραγωγή αυγών που τονίζουν το γεγονός ότι δεν υπάρχει ηθικός δρόμος για τις φάρμες παραγωγής αυγών, μόνο επικερδείς τρόποι για να εκμεταλλεύονται αυτά τα αθώα ζώα μέχρι να θανατωθούν για φτηνό κρέας.

1. Εκατομμύρια Αρσενικά Κοτοπουλάκια Αλέθονται Ζωντανά.

Κάθε χρόνο, περισσότερα από 200 εκατομμύρια αρσενικά κοτοπουλάκια μόνο μιας ημέρας αλέθονται ζωντανά στα εκκολαπτήρια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα αρσενικά θεωρούνται "υποπροϊόν" της βιομηχανίας αυγών, και είναι άχρηστα για τους παραγωγούς. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα εκκολαπτήρια, είτε ελευθέρας βοσκής, βιολογικά, σε κλωβοστοιχίες, ή εκτός κλουβιών.

2. Οι Κότες που Γεννούν Αυγά Ακρωτηριάζονται.

Τα μόλις λίγων ημερών κοτοπουλάκια, περνούν από τη διαδικασία καυτηριασμού των ραμφών τους χωρίς αναισθησία ή αναλγητικά. Αυτή η διαδικασία διεξάγεται για να αποτρέπει τις κότες από τον μεταξύ τους τραυματισμό ή του εαυτού τους, καθώς ζουν σε τόσο πνιγηρές συνθήκες. Στην πραγματικότητα δεν αποτρέπει τους τραυματισμούς – απλά περιορίζει το μέγεθος της ζημιάς, και αφήνει τις κότες να αγωνίζονται να φάνε.

3. Το 95% των Αυγών στις Η.Π. Προέρχεται από Εγκλωβισμένα Πουλιά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου το 95% των αυγών προέρχεται από κότες σε κλουβιά. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι άλλες μορφές εκτροφής για αυγοπαραγωγή, συμπεριλαμβανομένων των ελευθέρας βοσκής, "χωρίς βία" και φάρμες ελευθέρας βοσκής είναι μόνο το 5% του συνόλου.

4. Οι Κότες σε Κλουβιά Δεν Μπορούν να Εκτείνουν Τα Φτερά τους.

Το μέσο κλουβί κλωβοστοιχίας έχει λιγότερο χώρο από το μέγεθος ενός iPad, δίνοντας στα κοτόπουλα τόσο μικρό χώρο που δεν μπορούν ποτέ να ανοίξουν τα φτερά τους. Ακόμα και τα κοτόπουλα που ζουν σε «ομαδικά κλουβιά» είναι τόσο στοιβαγμένα που δεν έχουν αρκετό χώρο να εκτείνουν τα φτερά τους.

5. Σχεδόν το Ένα-Τρίτο από τις Κότες που Φτάνουν στα Σφαγεία Έχουν Σπασμένα Κόκκαλα.

Εξαιτίας των συνθηκών ζωής τους, ο συνωστισμός, η φτωχή διατροφή, και των τραγικών τρόπων μεταχείρισής τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους, όταν οι κότες στέλνονται στο σφαγείο, εκτιμάται ότι το 29% περίπου έχουν σπασμένα κόκκαλα. Το κρέας από αυτές τις κότες αυγοπαραγωγής χρησιμοποιείται για «χαμηλότερης κατηγορίας» προϊόντα κρέατος, κι έπειτα το «κονσερβοποιημένο, ξεκοκαλισμένο και κομμένο» κρέας χρησιμοποιείται βασικά από το Εθνικό Πρόγραμμα Σίτισης Σχολείων.

6. Χιλιάδες Κότες Σκοτώνονται κατά το Εξαναγκαστικό Μάδημα των Φτερών τους.

Κατά το τέλος ενός κύκλου γέννας μια κότας, μαδιόνται εξαναγκαστικά προκειμένου να υποστούν έναν ακόμα κύκλο. Αυτό για τις κότες σημαίνει πεινούν και κρατούνται σε πλήρες σκοτάδι για 10 με 15 ημέρες μια βάναυση πρακτική που μπορεί να διπλασιάσει το ρυθμό θνησιμότητάς τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. 

7. Οι Κότες Ελευθέρας Βοσκής μπορεί Ποτέ να Μη Δουν το Φως του Ήλιου.

Παρά τα όσα μας καθοδηγούν οι διαφημίσεις να πιστεύουμε, μερικές κότες που ζουν σε φάρμες ελευθέρας βοσκής μπορεί να μη δουν ποτέ το φως του ήλιου σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Οι κανονισμοί θέτουν όρο μόνο οι κότες να έχουν πρόσβαση σε εξωτερικό χώρο, αλλά με χιλιάδες πουλιών που βρίσκονται σε κάθε σταύλο, με μικροσκοπικές πόρτες που οδηγούν έξω και κανένα κανονισμό ούτε για το πόσο συχνά πρέπει οι αγρότες να ανοίγουν αυτές τις πόρτες, η συντριπτική πλειοψηφία από τις κότες δε βλέπουν ποτέ αυτόν τον εξωτερικό χώρο.

8. Καμία Κότα στην Παραγωγή Αυγών Δε Φτάνει σε Μεγάλη Ηλικία.

Από οποιοδήποτε τύπο φάρμας για την παραγωγή αυγών και αν προέρχονται οι κότες, στέλνονται στο σφαγείο μετά από δύο με τρεις κύκλους γέννας αυγών, που σημαίνει ότι καμία κότα που γεννά αυγά δεν φτάνει στη φυσική διάρκεια ζωής της. Αυτή είναι άλλη μια από τις παραδοσιακά βάναυσες πρακτικές που όλες οι φάρμες που παράγουν αυγά ακολουθούν αλλά κανείς δε θέλει να σκέφτεται το γεγονός.

9. 20.000 Κότες σε Ένα Μόνο Σταύλο Μετράνε σαν Ελευθέρας Βοσκής.

Υπάρχουν πολλοί σκόπιμοι μύθοι που δημιουργήθηκαν από τις ομάδες προώθησης της βιομηχανίας, και η ιδέα των ελευθέρας βοσκής είναι ένας από τους μεγαλύτερους μύθους από όλους. Πέρα από το ειδυλλιακό όραμα ζώων να ραμφίζουν σποράκια στο ανοιχτό καταπράσινο βοσκοτόπι, οι κότες ελευθέρας βοσκής μπορεί να είναι συνωστισμένες σε τεράστιους σταύλους με άλλες 20.000 κότες ή και περισσότερες, μη έχοντας ποτέ αισθανθεί τον ήλιο στην πλάτη τους, ή το γρασίδι κάτω από τα πόδια τους.  

10. Οι Ετικέτες "Βιολογικά" και "Χωρίς Βία" στα Αυγά είναι Παραπλανητικές.

Πολλοί καταναλωτές καθοδηγούνται στο να πιστέψουν ότι μερικές ετικέτες στα χαρτόκουτα των αυγών υποδεικνύουν ότι οι κότες έζησαν μια ευτυχισμένη, υγιή ζωή χωρίς βία. Αυτό δεν είναι αλήθεια, και οι κανονισμοί που αφορούν αυτές τις ετικέτες είναι εξαιρετικά χαλαροί. Βιολογικά και "χωρίς βία" μεγαλωμένες κότες υποφέρουν από πολλές βάρβαρες πρακτικές που υφίστανται στις κλωβοστοιχίες (όπως η αφαίρεση του ράμφους), στέλνονται και αυτές για σφαγή μετά από δύο με τρεις κύκλους γέννας αυγών, και όλα τα αρσενικά κοτοπουλάκια μίας μόνο ημέρας θανατώνονται επίσης.

Μεταφρασμένο άρθρο από το One Green Planet

Αυγά: Τι Πραγματικά Τρώτε;

Γιατί Οι Κότες Γεννούν 
Αγονιμοποίητα Αυγά;

Οι κότες έχουν ωορρηξία για τον ίδιο λόγο που έχουν και οι γυναίκες: για την αναπαραγωγή. Στις κότες, η ωοθήκη είναι μια συστάδα αναπτυσσόμενων ωαρίων, ή αλλιώς κρόκων. Οι ανθρώπινες θηλυκές ωοθήκες περιέχουν επίσης αναπτυσσόμενα αυγά. Στις γυναίκες, ένα ώριμο ωάριο απελευθερώνεται από την ωοθήκη μια φορά το μήνα. Αν το αυγό γονιμοποιηθεί, προσκολλάται στα τοιχώματα της μήτρας και αρχίζει να σχηματίζεται ένα έμβρυο. Αν το αυγό δε γονιμοποιηθεί, αποβάλλεται μέσω της εμμηνόρροιας, μια διαδικασία που έχει μεγάλο τίμημα για το γυναικείο σώμα. Στις κότες ωστόσο, ο κύκλος δημιουργίας και προώθησης των αυγών είναι αναμφισβήτητα ακόμα πιο απαιτητικός σωματικά, ειδικά στις σύγχρονες κότες που είναι στην παραγωγή και ανατράφηκαν έτσι ώστε να παράγουν αυγά σε αφύσικα υψηλούς ρυθμούς.

Πόσα Αυγά Γεννούν Οι Κότες;

Red Jungle Fowl.

Στην πραγματικότητα, η διαδικασία δημιουργίας και προώθησης ενός αυγού απαιτεί τόση πολλή ενέργεια και προσπάθεια που στη φύση, οι άγριες κότες γεννούν μόνο 10 με 15 αυγά το χρόνο. Οι Red Jungle Fowl – οι άγριοι συγγενείς από τους οποίους προήλθαν οι οικιακές κότες – γεννούν μία με δύο συστάδες αυγά το χρόνο, με 4 έως 6 αυγά ανά συστάδα κατά μέσο όρο. Τα σώματά τους δε θα μπορούσαν ποτέ να αντέξουν τη σωματική εξάντληση της γέννας εκατοντάδων αυγών, που τα σπιτικά κοτόπουλα εξαναγκάζονται να παράγουν με γενετική τροποποίηση. Είναι μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη ότι τα κοτόπουλα με φυσικό τρόπο «δίνουν» συνεχώς αυγά, επειδή οι σύγχρονες κότες που γεννούν αυγά έχουν εκτραφεί εντατικά ώστε να γεννούν 250 με 300 αυγά το χρόνο. Ωστόσο στη φύση τα κοτόπουλα, όπως όλα τα πουλιά, γεννούν μόνο κατά την αναπαραγωγική περίοδο – κυρίως την Άνοιξη – και μόνο τόσα αυγά ώστε να βεβαιωθεί η επιβίωση των γονιδίων.

Είναι τα Αυγά Μωρά Κοτοπουλάκια;

Τεχνικά όχι, αφού τα αυγά που πωλούνται για ανθρώπινη κατανάλωση είναι αγονιμοποίητα, αλλά η βιομηχανία αυγών σκοτώνει εκατομμύρια νεογέννητα αρσενικά κοτοπουλάκια κάθε μέρα. Περισσότερα από 260 εκατομμύρια θανατώνονται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο. Στα εκκολαπτήρια που παρέχουν θηλυκά κοτόπουλα στις βιομηχανίες παραγωγής αυγών, στις μικρές φάρμες, και στους λάτρεις των αυγών από κοτόπουλα της αυλής, τα αρσενικά κοτοπουλάκια διαλέγονται και θανατώνονται σύντομα μετά τη γέννησή τους αλέθοντάς τα ζωντανά σε τεράστιους πολτοποιητές, με δηλητηριώδη αέρια, ή πετιούνται σε σακούλες σκουπιδιών  και σε κάδους όπου αφήνονται να πεθάνουν από ασφυξία. 

Επειδή τα αρσενικά κοτοπουλάκια δεν πρόκειται να παράγουν αυγά και δεν είναι το είδος που πωλείται για κρέας (τα είδη για κρέας από κοτόπουλο έχουν τροποποιηθεί γενετικά για να αναπτύσσουν πολύ περισσότερο στήθος, μύες και σάρκα), θεωρούνται άχρηστα για τη βιομηχανία αυγών, έτσι πετιούνται σαν σκουπίδια. 

Η εξολόθρευση των αρσενικών μωρών κοτόπουλων είναι συνήθης πρακτική στην βιομηχανία αυγών παγκοσμίως (δείτε το βίντεο των 5 δευτερολέπτων παρακάτω). Ακόμα και τα πιο αυστηρά προγράμματα πιστοποίησης ετικέτας για καλή μεταχείριση στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Certified Humane, American Humane Certified, και Animal Welfare Approved, επιτρέπουν τη θανάτωση των αρσενικών κοτόπουλων στα εκκολαπτήρια που προμηθεύουν τις φάρμες τους με κότες για την παραγωγή αυγών.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα εκκολαπτήρια, παρακαλώ επισκεφθείτε το Mercy for Animals.

Η Επίπονη Διαδικασία Της 
Δημιουργίας Αυγών.

Χρειάζονται 24 με 26 ώρες σε μια κότα για να χτίσει εσωτερικά ένα αυγό (προσθέτοντας το ασπράδι, κελυφικές μεμβράνες και το κέλυφος). Όταν ένας κρόκος αναπτυχθεί πλήρως, απελευθερώνεται από την ωοθήκη προς τη σάλπιγγα, ένα μακρύ σωλήνα που αποτελείται από πέντε διαφορετικά τμήματα: το κωνικό τμήμα των ωαγωγών, το μεγάλο μέρος της σάλπιγγας, τον ισθμό, τον κελυφικό αδένα της μήτρας και τον κόλπο. Κάθε ένα τμήμα είναι σαν ένας σταθμός σε μια γραμμή συναρμολόγησης και είναι υπεύθυνο για ένα συγκεκριμένο στάδιο σχηματισμού του αυγού.

Ο πρώτος σταθμός είναι το κωνικό τμήμα των ωαγωγών, ένα μυϊκό τμήμα της σάλπιγγας 8 - 10 εκατοστών αγκαλιάζει το ωάριο, ή αλλιώς κρόκο, που απελευθερώνεται από την ωοθήκη. Το ωάριο παραμένει εκεί για 15 με 18 λεπτά, και εκεί είναι που η γονιμοποίηση θα προέκυπτε αν η κότα ζευγάρωνε με έναν κόκορα. Ωστόσο, τα αυγά που πωλούνται για ανθρώπινη κατανάλωση δεν είναι γονιμοποιημένα (οι περισσότερες κότες της παραγωγής αυγών, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ζευγαρώσουν.)

Το επόμενο στάδιο της κατασκευής του αυγού συμβαίνει στο μεγάλο μέρος της σάλπιγγας, το μεγαλύτερο τμήμα της, περίπου 33 εκατοστά μακρύ. Το ωάριο, ή κρόκος, παραμένει σε αυτό το τμήμα 3 ώρες καθώς η αλβουμίνη, ή «το ασπράδι», προστίθεται. Ο τρίτος σταθμός είναι ο ισθμός, ένα στενό τμήμα ιστού όπου προστίθενται οι εσωτερικές και εξωτερικές μεμβράνες του κελύφους του αναπτυσσόμενου αυγού σε διάστημα 75 λεπτών.

Το μεγαλύτερο στάδιο της παραγωγής του αυγού γίνεται στη μήτρα. Εκεί το κέλυφος προστίθεται γύρω από το αυγό, που παίρνει 20 και παραπάνω ώρες. Τα κελύφη των αυγών φτιάχνονται κυρίως από ανθρακικό ασβέστιο, και για κάθε αυγό που παράγεται, η κότα πρέπει να κινητοποιήσει περίπου το 47% του ασβεστίου που είναι αποθηκευμένο στα οστά της. Γι’ αυτό οι κότες της παραγωγής αυγών προσβάλλονται τόσο συχνά από οστεοπόρωση που τις εξασθενεί, καθώς η σχεδόν διαρκής παραγωγή αφύσικης ποσότητας αυγών στερεύει τα σώματά τους από μεγάλες ποσότητες ασβεστίου.

Ο τελευταίος σταθμός του αυγού στην παραγωγή αυγού είναι ο κόλπος. Εκεί είναι που ένα λεπτό στρώμα βλέννας, προστίθεται στο αυγό. Ο κόλπος επίσης σπρώχνει το αυγό προς την έξοδο, την κοινή έξοδο από όπου απεκκρίνονται τα ούρα, τα κόπρανα και τα αυγά.

Τα Αυγά και το Αποτέλεσμα της Παραγωγής τους στην Υγεία των Κοτόπουλων.

Οι αφύσικα υψηλοί ρυθμοί της εντατικής παραγωγής, που στερεύει σε ενέργεια τις κότες, καθώς στη σύγχρονη εποχή εξαναγκάζονται να το υπομένουν, σημαίνουν ότι ακόμα και στις μικρές φάρμες οι κότες είναι πραγματικά φυλακισμένες μέσα στο ίδιο τους το σώμα. Η υπερπαραγωγή αυγών ευθύνεται για πολυάριθμες δυσλειτουργίες στο σώμα τους, συμπεριλαμβανομένων συχνά θανατηφόρων ασθενειών του αναπαραγωγικού συστήματος, οστεοπόρωσης και συνοδευτικών οστικών καταγμάτων, και σε μερικές περιπτώσεις ολική σκελετική παράλυση, πολλές φορές αναφερόμενη ως «εξάντληση των εγκλωβισμένων πουλερικών». 

Η οστεοπόρωση και τα εύθραυστα οστά από τους αφύσικους ρυθμούς γεννών, επιδεινώνονται επίσης από έλλειψη άσκησης: περισσότερο από το 95% των κοτόπουλων της παραγωγής αυγών στις Ηνωμένες Πολιτείες περνούν ολόκληρη τη ζωή τους περιορισμένες σε κλουβιά τόσο μικρά που δεν μπορούν ούτε να εκτείνουν τα φτερά τους. Όταν οι κότες φτάνουν στο σφαγείο στα 1,5 με 2 χρόνια ζωής τους, τα φτερά και τα πόδια τους είναι κατατσακισμένα με επίπονα σπασίματα.

Στις αναπαραγωγικές δυσλειτουργίες που προσβάλλουν τις κότες παραγωγής αυγών περιλαμβάνονται οι όγκοι της σάλπιγγας, η περιτονίτιδα, το κόλλημα των αυγών (μεγάλα αυγά σφηνώνουν ή περνούν αργά προκαλώντας πολύ πόνο για να περάσουν), η πρόπτωση της μήτρας (μια κατάσταση κατά την οποία το χαμηλότερο μέρος της σάλπιγγας αποτυγχάνει να μαζευτεί πάλι πίσω στο σώμα μετά την ωοτοκία). Όπως το κόλλημα των αυγών, η πρόπτωση είναι συχνό αποτέλεσμα στα μικρά πουλιά που έχουν τροποποιηθεί γενετικά ώστε να γεννούν σε αφύσικα υψηλούς ρυθμούς, αφύσικα μεγάλα αυγά.

Η Sweet Pea ήταν μία προσφιλής κοτούλα από διάσωση του Free from Harm  με μία απίστευτα γλυκιά διάθεση και τεράστια θέληση για ζωή. Ανέπτυξε μερικά οξέα επεισόδια περιτονίτιδας από ασπράδι αυγού, μια συνηθισμένη διαταραχή και αιτία θανάτου στις κότες της παραγωγής αυγών. Η περιτονίτιδα από ασπράδι αυγού είναι αποτέλεσμα ρήξης ή κολλήματος κακοσχηματισμένων ή λεπτού κελύφους αυγών, στη σάλπιγγα. Τα αυγά με λεπτά κελύφη είναι συνηθισμένα στις παραγωγικές κότες γιατί τα πουλιά δεν έχουν επαρκή αποθέματα ασβεστίου για να παράγουν κελύφη σε τόσο μεγάλο ρυθμό. Όταν σπάνε τα αυγά μέσα στις κότες, αυτό οδηγεί σε σχηματισμό υλικού από σαπισμένα αυγά, στη σάλπιγγα και την κοιλιά, προκαλώντας επίπονο οίδημα και συχνά θανατηφόρο βακτηριακή μόλυνση. Παρόλη την καλύτερη κτηνιατρική θεραπεία, η Sweet Pea υπέφερε στις τελευταίες της μέρες πριν να υποκύψει σε αυτό το συνηθισμένο θάνατο.

Ο κτηνίατρος Dr. Peter Sakas, που αναλαμβάνει όλα τα κοτόπουλα από τις διασώσεις του Free from Harm, μας έστειλε πρόσφατα αυτή τη φωτογραφία μετά από τη χειρουργική αφαίρεση περισσότερου από μισό κιλό σαπισμένων αυγών από την μήτρα μιας άλλης κότας. 

Γράφει:
«Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε τόσο συχνά στις κότες: επιπλοκές του αναπαραγωγικού συστήματος, κολλημένα αυγά, αυγά σε αποσύνθεση, περιτονίτιδα από το ασπράδι αυγού, αυγά διαρρηγμένα μέσα στη σάλπιγγα, όλα τα είδη των προβλημάτων. Είναι τραγικό καθώς μερικές περιπτώσεις είναι τόσο σοβαρές που δεν μπορούν να διορθωθούν, αλλά προσπαθούμε να σώσουμε αυτά τα υπέροχα ζώα!

Είχαμε μια κότα εδώ καθώς ήταν αδύναμη, ληθαργική, και είχε διευρυμένη κοιλιά. Ήταν παραγωγός αυγών αλλά είχε πρόσφατα σταματήσει. Την περιθάλψαμε, την σταθεροποιήσαμε, και σε μερικές μέρες της κάναμε ένα ερευνητικό χειρουργείο. Αφαιρέσαμε πάνω από μισό κιλό υλικό από αυγά σε αποσύνθεση μέσα από την μήτρα της.»

Ο Jewel Johnson, που σώζει κοτόπουλα στο Danzig’s Roost στο Κολοράντο, μας έγραψε σχετικά με τη μηχανική υπερπαραγωγή αυγών από τις παραγωγές κότες: «Είχα δύο κότες που πέθαναν στο χειρουργικό τραπέζι. Η μία βρέθηκε να έχει 14 αυγά μέσα της. Απλά επειδή ένα αυγό μπορεί να κολλήσει και να μην μπορεί να γεννηθεί, δε σταματάει το σώμα της από το να παράγει κι άλλο αυγό την επόμενη μέρα, και την επόμενη, και την επόμενη…»

Πέρα από τα Αυγά, 
Πέρα από την Εκμετάλλευση.

Τα κοτόπουλα εξημερώθηκαν για ένα λόγο: για την εκμετάλλευσή τους. Όλα τα κοτόπουλα που χρησιμοποιούνται για το κρέας και τα αυγά είναι το αποτέλεσμα αιώνων, βίαιης κυριαρχίας και δεκαετιών επεμβατικής γενετικής τροποποίησης που καταδικάζει ακόμα και αυτά τα τόσο τυχερά που σώζονται από μια ζωή αφύσικης αδυναμίας και ασθένειας. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα αυγά, ακόμα και αυτά από τα κοτόπουλα που έχουν διασωθεί, είναι προϊόντα αδικίας. Εφόσον οι άνθρωποι δεν έχουν καμία βιολογική ανάγκη να καταναλώνουν αυγά, μπορούμε να αποσύρουμε την υποστήριξή μας από αυτή τη βιομηχανία εκμετάλλευσης επιλέγοντας φυτικής προέλευσης εναλλακτικές του αυγού για το ψήσιμο και το μαγείρεμα. Αυτοί που σώζουν κότες μπορούν να ταϊζουν τα αυγά τους στα πουλιά, που σίγουρα θα τα φάνε με μεγάλο ενθουσιασμό, και να τρίβουν τα κελύφη στην τροφή τους για να αναπληρώσουν αρκετό από το απαιτούμενο ασβέστιο.

Μεταφρασμένο άρθρο της Ashley Capps από Free from Harm.